Maria Konopnicka
Maria Konopnicka, z domu Wasiłowska, urodziła się 23 maja 1842r. w Suwałkach. Była córką Scholastyki z Turskich i Józefa Wasiłowskiego, obrońcy sądowego w Suwałkach. Po śmierci matki wraz z ojcem i rodzeństwem przeniosła się do Kalisza. Tu spędziła dzieciństwo. Przez rok uczyła się wraz z siostrą, Wandą, w szkole Panien Sakramentanek na Nowym Mieście w Warszawie. Tam poznała Elizę Pawłowską, późniejszą Orzeszkową.
W 1862 r. Maria wyszła za mąż za Jarosława Konopnickiego, właściciela wsi Bronów pod Łęczycą.
W latach 1863-1865 przebywała w Niemczech, dokąd udało się zbiec jej mężowi, uwięzionemu za udział w powstaniu styczniowym. Po powrocie do kraju zajęła się Konopnicka obowiązkami macierzyńskimi. Miała sześcioro dzieci: Tadeusza, Stanisława, Zofię, Helenę, Jana i Laurę.
W roku 1875r. Maria Konopnicka oddała po raz pierwszy do druku swój wiersz ,,Zimowy poranek”, który ukazał się w czasopiśmie ,,Kaliszanin”. Rok później ukazały się jej wiersze w ,,Tygodniku Ilustrowanym”.
W roku 1877 Maria opuściła męża i wraz z dziećmi przeniosła się do Warszawy.
Okres warszawski w życiu Konopnickiej była niezwykle bujny. Udzielała lekcji literatury i historii polskiej, stała się współpracowniczką szeregu czasopism, jako poetka zdobywała coraz większe uznanie i pozyskiwała sobie serca czytelników. W latach 1882-1883 była redaktorką ilustrowanego czasopisma dla kobiet ,,Świt”. W swoich utworach szczególnie interesowała się sprawami społecznymi i poprawianiem doli ludu i robotników. Konopnicką nazywano orędowniczką skrzywdzonych, poetką niedoli. Zaangażowała się w działalność patriotyczną, antypolskiej polityce zaborców przeciwstawiała utwory służące krzewieniu poczucia polskości. Zaczęła pisać pod pseudonimem Jan Sawa lub Jan Waręż.
W latach 1890 – 1903 większość czasu poświęciła na podróże po Europie. Przez cały czas nie traciła jednak kontaktu z krajem, na bieżąco interesowała się sprawami polskiego narodu.
W roku 1902 odbył się jubileusz 25 – lecia twórczości literackiej poetki. Jako dar narodowy ofiarowano Konopnickiej dworek w Żarnowcu. Od tej pory poetka spędzała tu większość czasu.
Zmarła 8 października 1910 r. we Lwowie.